By Dante
Een nare droom rukt me uit mijn slaap. Bezweet en rillend sluip ik naar beneden, naar de douche. Onderweg vergeet ik al flarden van het voorspelde onheil. Ik probeer aan fijne dingen te denken terwijl de badkamer zich vult met stoom. De spiegel weerkaatst het licht van de maan en tovert gemêleerde schaduwen op mijn gezicht. Ik knijp mijn ogen toe en probeer sterren te maken van de lichtjes om me heen.
Drie dagen later zit ik met de Pelgrim in de zachte stoelen van de lokale bioscoop. Er zijn jaren voorbij gegaan waarin we onze ervaringen over de telefoon moesten delen, maar nu is het zover. We gaan weer samen onze passie beleven. Het begint vriendelijk met een Braziliaanse en daarna een voorzichtige herkenning in een Argentijns verhaal. Dan dimmen de lichten voor de derde keer en slaat de Noorse realiteit keihard toe.
In deze asgrauwe wereld verlang ik naar de koortsdroom van de dagen daarvoor, waarin straatlantaarns veranderen in sterren en ik mijn ogen dichtknijp en durf te hopen op vleugels. Als ik mijn ogen weer open komt de Pelgrim lachend aanlopen met vier ferme glazen bier. Troostend slaan de glazen op tafel voor me neer en we toosten op onze tijd samen.
By Dante
Ik richt me op en kijk langs mijn knieën naar het duindal dat voor me ligt. Ik moet even weggedommeld zijn. Mijn voeten voelen gloeiend aan. Gelukkig zijn alleen zij tijdens mijn slaap in de zon terecht gekomen. Naast me ligt mijn lief nog te doezelen. In de lege wijnfles hebben de eerste colonne mieren hun intrek genomen.
We hadden vandaag moeten werken maar 't ailand leek ons vanaf de andere kant van de dijk te roepen. We hebben de eerste boot genomen. Het voelt wat onwennig hier gehoor aan te geven, wat wordt onderstreept door het besef dat ik anders nooit zo impulsief ben. Er lijkt meer te spelen dan ik op dit moment kan beseffen en de vanzelfsprekendheid waarmee onze lichamen zich zojuist verstrengelden had niets weg van het 'truth or dare' verhaal dat ik op mijn 17de maar al te graag had verteld.
Vandaag dringt deze herinnering zich aan me op wanneer ik de vliegtickets boek. Geen moment heb ik getwijfeld of het een goed idee zou zijn. Twee maanden door Oost-Afrika trekken. De dame die me helpt, vertelt me dat het 8 uren vliegen is en vraagt of ik zeker weet of we het zo gaan doen. Ook nu twijfel ik niet dat het ons gaat lukken en dat we met z'n drieën een prachtige tijd tegemoet gaan.
By Dante
We zijn al jaren vrienden. In mijn verhalen heette hij de Pelgrim. Ik de Gastheer in de zijne. We visten avondenlang tot de dobber in de avondschemer ten onder ging. Was het koud dan was er altijd wel een lief thuis met een heerlijke stampot en een goed glas whisky. Was het zwoel zomerweer dan doken we er nog even in en fietsten dan druipend naar huis. Nachtenlang praatten we over 'de narcistische bezetting' en vrouwen. We zochten de mooiste foto's en praatten onszelf daarbij naar het dak van het gemeentehuis. Voor onze co-conceptie waren minder woorden nodig. 'We krijgen een kindje' was voldoende om de nachtelijke rust te verbreken en de kikkers in de tuin te doen verstillen. Als we een afspraak maakten, hielden we ons aan ons woord. Het leidde tot wonderschone en barre tochten door knollenvelden en Belgische voorsteden.
Mijn telefoon gaat. Ik maak me bekend maar krijg geen reactie. Ik hoor de krakende geluiden van een concert. Dit keer zijn er geen woorden nodig en de tranen rollen over mijn wangen.
By Dante
Ik richt de katapult, houd mijn adem in en probeer niet te bewegen. Ik tril van spanning wanneer ik het fietsbandrubber aantrek.
Eksters zijn gemeen! Ze doden andere dieren zoals jonge konijnen en eten de eieren uit nesten van mooie vogels. Het is goed om deze vogel dood te schieten, bedenk ik me, terwijl ik onder de kersenboom sta en omhoog kijk. Dan schiet het steentje uit de katapult.
Toch mijn grote schrik is het raak! De ekster klapwiekt heftig. Dan valt hij voor mijn voeten op de grond en blijft daar stil liggen. Ik wordt bang en het liefst wil ik wegrennen. Plotseling besef ik wat ik heb gedaan. Voorzichtig duw ik met de punt van mijn laars tegen de ekster, die niet reageert. Ik schaam me vreselijk en voor het eerst in mijn leven voel ik wat ik later zal omschrijven als spijt.
Ik herinner me dit terwijl ik naar buiten zit te staren. Op mijn schoot ligt 'The Ancient Mariner' van Coleridge. Was deze ekster mijn verboden vrucht, mijn one-way ticket uit het paradijs van de kinderlijke onschuld? En waarom kunnen we als volwassenen dan vaak pas spijt hebben als het resultaat van onze fouten levenloos voor onze voeten ligt?
By Dante
Het koude zeewater spoelt over mijn voeten. Ik moet acht of negen geweest zijn. De schelpen die voor me liggen glinsteren prachtig en ik fantaseer over de kostbaarheid van het 'parelmoer'. Ik zoek er vijf uit die ik meeneem naar huis. Ik vermoed dat het probleem van de beestjes die er nog in huizen zichzelf wel oplost.
Thuis verstop ik ze in een eigengemaakt houten kistje. Het slot heb ik speciaal bij de touwslagerij in de haven gekocht. Overal kan mijn moeder bijkomen, behalve bij de geheimen in dit kistje. Uitdagend zet ik mijn kluisje duidelijk in het zicht terug op de plank. De sleutel stop ik diep in mijn zak.
Drie weken lang glijdt de stofdoek van mijn moeder over het kistje. Dan moet ze nieuwsgierig geworden zijn, het geschud en eraan geroken hebben. Is het voor een moeder dan echt ondragelijk om buiten de belevingswereld van haar eigen vlees gesloten te worden? Had ze de stank van een kind dat zichzelf wordt moeten tolereren?
Nog altijd heb ik behoefte aan mijn geheimen. Wat het is of voor wie, dat maakt niet uit. Misschien ben ik nog steeds niet helemaal volwassen, probeer ik nog steeds op kinderlijke wijze een plek voor mezelf te creëren. Misschien is mijn grootste geheim nu wel dat ik nog steeds een kind in me heb dat een geheim nodig heeft.
Maar ja, dan zou ik het hier niet vertellen.
By Dante
Een wolvin met twee jonge welpen zoekt met gebogen kop beschutting in de kleine kerk. De dikke regendruppels zijn niet langer een reden om zich met haar jongen tussen de poten op te rollen en ze met haar eigen lichaam te beschermen. Ze had ieder willekeurig huis in het dorp kunnen kiezen maar ze houdt van deze plek. Regen sijpelt door het gehavende dak en klettert voor het altaar neer. In de kapel van de heilige Fransiscus vlijt ze zich neer, terwijl haar jongen spelen in het kamertje waar vroeger de eucharistie en andere rituelen werden voorbereid.
Er hangen hier veel geuren die ik niet direct thuis kan brengen; de vochtige kalk, sandelhout en een lichte brandlucht. Voorzichtig schuifel ik op de tast de kleine catacombe in. Als mijn ogen aan het duister wennen, zie ik een donkere man geknield liggen voor de resten van Haar, de in ongenade gevallene.
Wanneer ik de oude verhalen hoor en de uitwerking zie die ze nog steeds hebben, verlang ik ernaar om de 'pen' weer op te pakken en nieuwe verhalen te schrijven.
Maar ja, mijn laptop ligt duizend kilometer verderop en in dit surrealistische landschap met haar uitgedoofde vulkanen zal ik wel geen verbinding kunnen krijgen. Dan zit er niets anders op dan er met mijn lief over te discussiëren of deze schoonheid met haar ontelbare beestjes nu door God of Darwin is geschapen.
By Dante
Ze heeft halflang bruin haar dat in een slordige staart is samengeknoopt. Heldere blauwe ogen kijken me wat hopeloos aan en verraden een latente kwetsbaarheid. Mijn ogen vallen op de glanzende lanugohaartjes op haar borsten.
"Reis je van Groningen naar Den Haag? Ik beantwoord bevestigend. "Heb je ook een OV?" "Nee, wel een kortingskaart, maar daarop mag je ook wel met me meereizen." "Mag ik dan ook naast je zitten?" Ik schuif mijn tas onder de bank en ze ploft neer. De trein versnelt zijn vaart weer. Ze heeft een vervelende hoest en vraagt me om een slokje water. Ik vraag haar wat ze heeft gedaan.
"Ik heb net mijn eindexamens gehaald en iets te veel feestjes gehad." Ik waarschuw haar voor het virus dat rondwaart en ze verzekert me dat een nacht goed slapen haar er wel weer bovenop helpt. Dit weekend zal ze daar alleen nog niet aan toe komen. Ze gaat op de Parade in Den Haag werken, iets wat ik dit weekend zeker niet mag missen.
Dan vertelt ze hoe raar ze het vindt dat ze nu alle vrijheid heeft. Met 6 jaar gymnasium kan ze zelfs dominee worden, voegt ze er ludiek aan toe. Toch wil ze nog niet studeren. Misschien volgend jaar. Moderne kunstgeschiedenis in Londen of New York. Het komende jaar gaat ze in Antwerpen werken.
De snelheid van de trein werkt als een tijdmachine. De 10 jaren die tussen ons in staan vervagen en we praten over reizen en over de hoop om op de juiste momenten op de juiste plekken te kunnen zijn. Dan mindert de trein vaart als we Den Haag naderen. De tijdloosheid verdwijnt en het leeftijdsverschil verschijnt weer wanneer ik mezelf haar hoor aanmoedigen dat ze altijd haar eigen weg moet blijven volgen.
Als een frisse wervelwind hupt ze voor me de trein uit. Nog even draait ze zich om en bedankt me voor het meerijden. Ik knipoog en laat haar gaan.
By Dante
Zondagochtend, mijn lief en ik scharrelen gearmd door de ambassadewijk.
Bij een bushalte staat hij eenzaam en verlaten met twee platte banden. In eerste instantie gun ik hem geen blik waardig, maar dan valt mijn oog op iets merkwaardigs; het embleempje voorop het spatbord. Is dit de Rolls Royce onder de fietsen?
Ik heb in deze nieuwe stad eigenlijk nog een fietsje nodig... Dan kom ik in een tweestrijd. Mijn rechtvaardigheidsgevoel voor stelt me een dramatisch scenario voor. Een oude man die zich onwel voelt worden en hij wil met de bus zo snel mogelijk naar huis. Zijn fiets zet hij tegen de halte en hoopt dat hij niet gestolen wordt. Dan zal hij hem de volgende dag ophalen. Hij stapt in de bus en kijkt nog even achterom.
Vertwijfeld kijk ik mijn lief aan. "Je moet het zelf weten schat, maar ik zou het niet doen." Ja, met zulke opmerkingen kan ik niks op zo'n moment! Ik besluit te wachten tot morgenochtend. Als hij er dan nog staat, heeft het zo moeten zijn.
De volgende ochtend is het het eerste dat ik doe. Ik ren haast naar de bushalte toe. In de verte zie ik hem nog staan. Gelukkig! Ik pak hem vast alsof ik vanaf dat moment de rechtmatige eigenaar ben. Die avond neem ik hem mee naar het noorden.
Dinsdag op mijn werk weet ik niet hoe snel ik de boel moet afronden. Ik spoed me naar huis en samen met de Pelgrim storten we ons op het fietsje. Een nieuwe buitenband, een nieuwe binnenband, een nieuw velglint. Zelfs de fietsenmaker op de hoek krijgt er aardigheid in en geeft ons steeds meer kado. Dan poetsen we het chroom grondig op en zijn beide verliefd.
By Dante
Het is warm en klam in het Gasthuis. Normaal houden de dikke muren de warmte wekenlang tegen, maar vandaag heeft de hitte een Blitzkrieg gevoerd en haar plaats in de vertrekken ingenomen.
Het is stil in huis. Ik had mijn bed al opgezocht maar kon de slaap niet vatten. Als in een lucide droom hoor ik de muizen hun wilde ronde doen over de zolder. De heilige Gertrudis heeft als beschermheilige haar tweede taak duidelijk verzaakt.
Als kind droomde ik vaak dat ik in een vrije val van de trap naar beneden suisde. Meestal landde ik na een sierlijke vlucht zacht met mijn blote voeten op de koele plavuizen beneden.
Hoe mis ik nu die koelte, die dromen.
By Dante
foto: Vryage
Vroeger vertelde mijn vader me voor het slapengaan verhalen. Die gingen over Darius. Darius was een jongetje van mijn leeftijd en zijn naam leek zelfs een beetje op de mijne. Darius maakte spannende dingen mee, maar als hij kattenkwaad had uitgespookt moest hij op de blaren zitten.
Ik werd groter. Voor het slapengaan moest ik zelf nog maar even wat lezen. Dit ben ik altijd blijven doen. Bij mijn afstuderen kreeg ik van een vriend het boek 'Jongensjaren' van Coetzee met de vermelding: 'Die zijn nu voorbij. Nu ben je een man.' Verbaasd heb ik hem aangekeken.
Nu hebben mijn ouders een nieuwe schapendoes die ze Darius hebben genoemd. Toen ik ze vertelde over de verhalen van vroeger zeiden ze dat ze zich die niet konden herinneren.
Nu weet ik dat mijn jongensjaren echt voorbij zijn.
By Dante
Zaterdags moet er wat in de tuin gebeuren. Dat heb ik van huis uit meegekregen. De drie vette jaren van mijn oleanders zijn voorbij en met een krachtige knip luid ik de drie magere in. Het doet me pijn. Alsof ik ze tijdelijk hun schoonheid ontneem.
Maandagochtend. Het is vroeg. Ik vertrek naar mijn werk. De hoftuinvrouw trekt haar laarzen aan en maakt zich op voor een schijnbaar drukke dag. 'Zou je de potten even van de richel willen halen? Vandaag krijgt de tuin een grote beurt.' Ik til de zware potten op en schrik van de krioelende grijze massa die tevoorschijn komt. Voor ik het me realiseer plaats ik mijn voet midden tussen de pissebedden. Weerzin van mijn daad en de gewaarwording die het geeft maakt zich van me meester. Buurvrouw had gelijk toen ze me enkele weken geleden vroeg of ik de potten niet te dicht bij haar deur wilde zetten omdat de pissebedden dan haar huis inkruipen. Met deze gedachte stap ik op de fiets en rijd met een raar gevoel weg.
Het is al donker als ik thuiskom. Meneer Mulder loopt in zijn gebruikelijke trage pas naar me toe. 'Heb je het al gehoord? Je buurvrouw is al een paar dagen dood. Ze hebben haar vandaag gevonden. We vermoedden het ergste al toen ze vandaag niet even naar buiten kwam om een praatje te maken met de tuinmannen.'
Verward loop ik verder en zie op de richel de dode pissebedden liggen.
By Dante
Het waren drukke weken. De koningin kwam naar Groningen, wat voor mijn prinses een plekje vrijmaakte in het Haagse. Na een surreële scheiding van onze dierbare spulletjes is ze vorige week bij me uitgetrokken.
Nee, Dante is in zijn geheel niet ongelukkig in de liefde, maar verlangens voor de toekomst vragen om de nodige aanpassingen in het heden. Even heb ik dan ook een hartstochtelijke hekel aan mensen die beweren dat je bij de dag moet leven.
De dozen blokkeerden een week lang mijn dagelijkse gangetje door het Gasthuis. Nu heb ik weer alle vrijheid, maar soms is het even heel leeg en lijkt de echo beangstigend luidruchtig.
Gelukkig bestaan er snelle internetverbindingen en gloednieuwe computers die het leed verzachten, maar de hardware blijft nog altijd twee en een half uur reizen bij mijn bed vandaan.
By Dante
Vanavond heb ik 'Spring, summer, fall, winter... and spring' gezien. Het was een uitje met ons team en een ieder koos voor zijn eigen film. De anderen gingen naar een Rusische. Ik wilde deze graag zien.
Achteraf praatten we over ouder worden, aspiraties bijstellen, dromen hebben en houden, ze loslaten en opnieuw dromen.
We nemen vroeg afscheid. Mijn avond voelt nog zo jong. Het ruikt heerlijk buiten en de temperatuur is geruststellend. De rust die ik in de film vond verandert in onrust. De avond is zwoel. Mijn lief reageert niet en slaapt...
By Dante
Ze is zeker al in de tachtig. De tijd heeft haar nederig gemaakt en met een gebogen rug zit ze voor me. Wanneer de sopraan haar aria's zingt komt ze voorzichtig in beweging en de rugleuning van haar stoel die zacht kraakt, getuigt van haar kennis van de muziek. Jarenlang heeft zij de prachtige aria's mogen zingen en ieder jaar beleeft ze de weken van zware voorbereiding en momenten van devotie tijdens de uitvoeringen opnieuw.
Aus Liebe,
Aus Liebe will mein Heiland sterben,
Von einer Sünde weiß er nichts.
Daß das ewige Verderben
Und die Strafe des Gerichts
Nicht auf meiner Seele bliebe
Naast me zit een mooie jongen en zijn pak doet me vermoeden dat hij uit een goed nest komt. De jaren van opstandigheid en onbezonnenheid zijn voorbij en de tijd is gekomen om nostalgische herinneringen uit zijn jeugd nieuw leven in te blazen. Zijn rol als jonge koorbal begint hij te ontgroeien en hij is gekomen om zich voor te bereiden op de tijd die komen gaat. Langs de weg naar Golgota vraagt hij zich heimelijk af of deze beker aan hem voorbij mag gaan. Steels kruist hij de strofe aan waarvan hij hoopt dat ze hem in moeilijke tijden kracht zal geven.
Komm, süßes Kreuz, so will ich sagen,
Mein Jesu, gib es immer her!
Wird mir mein Leiden einst zu schwer,
So hilfst du mir es selber tragen
Dan is het stil en valt ze zachte rust, Hij sterft en nog even piept de rugleuning van de stoel voor me wanneer ze haar hoofd eerbiedig buigt. Ik ben hier voor het eerst, maar om me heen zie ik het verleden en de toekomst samenkomen.
By Dante
Vanavond, op de avond van de sterfdag (659 AD) van de heilige Gertrudis, komt de hele hofhouding bij elkaar. Omdat ons hofje in de 15de eeuw is gebouwd als (tijdelijke) rustplaats voor pelgrims werd het naar haar vernoemd, patrones van de reizigers.
Als jongste telg kijk ik wat schichtig de statige oude eetzaal rond. De gemiddelde leeftijd van het gezelschap ligt ver boven de 65. Waar zal ik gaan zitten? Ik besluit naast de oudste (89) en eerbiedwaardigste (driedelig pak) van het gezelschap plaats te nemen. Meneer Botje kijkt me vriendelijk aan en knikt even.
Onze hofhistoricus vertelt aan de hand van enkele dia's over de heilige Gertrudis, het reliek in de Martinikerk en over pelgrimeren. Na afloop is er een drankje en ik schenk meneer Botje een glas rode wijn in. Hij verklapt me dat hij eigenlijk hiervoor gekomen is.
Dan begint hij te vertellen hoe deze week iemand bij hem langs kwam om de traplift van de vorige bewoner eruit te slopen. Meneer was immer toch nog goed ter been. Hoe hij vervolgens de naam des Heeren had aangeroepen en dat dit deze keer niet uit devotie was. Hij vertelt over hoe hij onlangs een dief in zijn huis betrapte, die er eigenhandig uitgegooide en hoe een vrouwelijke 'brigadier' hem slachtofferhulp aanbood en hij hier alleen belang bij had wanneer dit betekende dat zij de nacht met hem zou doorbrengen. Hij gaat door over Italiaanse Lambourgini revolvers en opgeruimde NSB-ers. Dan sluit hij af met het verhaal hoe hij samen met zijn broer naar Casino de Paris ging en waar 24 dames (lees: 48 borsten) hem teveel werden.
Na deze verhalen ziet hij mijn gelukzalige glimlach. Hij vertrouwt me toe dat hij aan de Senioren Academie is begonnen met een lessencyclus 'Autobiografisch schrijven' en ik denk bij mezelf: meneer Botje moet een eigen weblog hebben.
By Dante
Gisteravond ben ik met mijn buurmeisje naar bed gegaan.
Het is al laat en beiden hebben we genoeg van de dag. Tegelijkertijd, zo lijkt het, besluiten we ons bed op te zoeken. Vanuit mijn slaapkamer kijk ik door het druipende vensterglas naar een overdrachtelijk beeld buiten. Even lijkt zij hetzelfde te doen.
Ik begin me aan haar te hechten. Ze woont hier nu enkele maanden. Ze is jong en haar onschuld verleidt me om het gordijn niet gelijk dicht te trekken, me haar mijn rug toe te keren en mijn boek open te slaan.
Dit bevalt haar en ze gunt me haar rituelen. Ze heeft haar pyjama aangetrokken. Die bestaat vanavond uit een roze t-shirt 'trois fois trop grand pour elle' en een kleine zwarte hotpants. Gefascineerd kijk ik hoe ze haar haren borstelt, crème op haar gezicht smeert, haar dekbed opschudt en de grote lichten dooft. De beer is op de grond gevallen. Ik verbeeld me hoe ze steels onder haar bed gluurt. Niet omdat ze bang is, maar omdat het een gewoonte is geworden.
Vanavond kijk ik opnieuw verlangend naar buiten. De kroegdeur slaat open en spuwt vijf lachende meiden naar buiten. Ze dragen dezelfde jacks. Achterop staat een dispuutnaam genaaid; 'Diablo'. Eén van hen ontworstelt zich aan de groep en zoekt voorovergebogen de dichtstbijzijnde rioolput. Ze knielt, haar rug kromt zich en ze braakt hartstochtelijk. Ik herken het gebaar waarmee ze het haar uit haar gezicht houdt en sluit m'n gordijnen.
Vanavond haat ik de verbeelding.
By Dante
Ik woonde net op kamers en voor het eerst kwam ik in aanraking met dingen die ik nooit had gekend. De meeste waren onschuldig. Het veilige nest waar ik in was opgegroeid had me nieuwsgierig gemaakt en ik was ongeduldig om de wereld te ontdekken.
Ik woonde in een studentenhuis met twee meiden. Wanneer ik zondag 's avond met de trein aankwam waren zij vaak op jacht in de Blauwe Engel. Ik vond het best want mijn wereld beperkte zich die avonden tot het huis dat nog zoveel geheimen moest prijsgeven.
Deze geheimen bestonden onder andere uit de vele damesbladen die overal verspreid lagen. Hierin stonden soms korte verhalen en één is me altijd bijgebleven. Het ging over twee jonge mannen die beiden verliefd waren op dezelfde beeldschone vrouw. Het speelde zich af in Afrika, met een decors van savannes, een eenzame Acacia, zinderende avonden en beklemmende stiltes. De vrouw wilde niet kiezen. De mannen wilden haar niet delen. Het Salomonsoordeel bestond uit een kleine Cesna waarin ze zich beide lieten neerstorten, haar alleen achterlatend op de veranda.
Voor mij was dit pure romantiek. Een mooiere dood bestond niet. Een eeuwige vriend, een geliefde, een onsterfelijke daad. Mijn fascinatie was geboren.
Ik moest hier vandaag aan denken toen ik las dat een vliegtuig met 4 artsen en een hart is neer gestort in de bergen van Sardinië. De stap van een harttransplantatie naar een Shakespeariaans liefdesdrama maakte ik in de fractie van een seconde terwijl ik wacht op mijn volgende patiënt.
By Dante
De wijzers van de klok konden gedurende 12 uren ongestoord hun ronde doen. Uitgeslapen en nog wat verward van de vele dromen stap ik uit mijn bed. Mijn lief maakt dankbaar gebruik van de extra ruimte en lijkt weg te glijden in iets waarvan ik mag hopen dat ik er in voorkom. Even blijf ik nieuwsgierig kijken, maar als ze een oog voorzichtig opent, knipperend tegen het ochtendlicht, sluip ik voorzichtig de kamer uit.
Het is zondag en met een heimelijke genoegen voer ik mijn beminde rituelen uit. Nu ik langzaam toch wat ouder wordt, betrap ik me erop dat ik waarde hecht aan kleine tradities. Croissants in de oven, een cd op en even de moeite doen om verse jus te persen.
Mehmet is boos. Hij houdt er niet van als we uitslapen. Met veel theatraliteit keert hij zijn hok ondersteboven. Ik kan het niet helpen me af te vragen wat dieren zouden moeten zonder dit soort zingeving, dat ze naar ik veronderstel alleen als huisdier kennen en niet in het wild. Ik open de poorten en hij stormt naar buiten, de deur door en de slaapkamer in.
Buiten in de hoftuin spelen twee kinderen 'En garde!' roepen ze. In de kamer klinkt het 'Gloria' van Vivaldi en ik besef me dat het tijd is om mijn prinses uit de klauwen van het monster te redden.
By Dante
De telefoon gaat. Of ik wel even bij de directeur wil komen. Wanneer? Maandag om 11:30. 'Waar gaat het om?' vraag ik nog op de valreep. De secretaresse weifelt even, sluit hoorbaar de deur van haar kamer en zegt dan, 'Je gebruikt 20% van de servercapaciteit en uhhh... er staat porno op.' Verward leg ik de telefoon neer.
Maandag voelt ineens als de Dag des Oordeels. Al mijn kinderlijke onschuld verdwijnt als sneeuw voor de zon. Herbelevingen dringen zich op van momenten waarop m'n moeder tijdens de schoonmaak zo nodig mijn 'geheime' lade moest opentrekken. Ik doe mijn best om het toen van het nu te scheiden en begin me suf te piekeren over welke geringe porno in mijn leven op het netwerk van mijn baas terecht kan zijn gekomen.
's Maandags kom ik op appèl. Mijn baas doet heel gewichtig en vraagt om uitleg over de 20%. Ik leg mijn verklaringen af en hij gaat akkoord. Het blijft stil over de porno. Ik ben me bewust van mijn carrière binnen het bedrijf en snijd het onderwerp tenslotte zelf aan.
'Zou ik de lijst met bestanden mogen zien die op het netwerk staan?' Vluchtig kijk ik ze door. Dan stokt mijn adem.... Daar is het! De titel spreekt boekdelen: fuckhergentlyfullvid.wmv...
'Ik begrijp waar u zich zorgen over maakt', zeg ik terwijl ik mijn opluchting zo goed mogelijk probeer te verbergen.
'De titel van dit nummer doet het tegenovergestelde vermoeden dan wat het werkelijk inhoud'.
'Zou je het even hardop kunnen voorlezen?' vraagt hij streng.
'Jawel meneer, fuck her genlty, meneer. En ik kan u verzekeren, het is een erg lief liedje.'
'Dat dacht ik al', antwoordt hij. 'Het woord gently kwam er al in voor.'
Nu ga ik morgen naar mijn werk en dan neem ik dit tasje mee. Dat is pas porno!!
By Dante
Als mensen mij vroegen 'Wat wil je later worden?' antwoordde ik altijd overtuigd 'zwarte panter'. Ik twijfelde er niet aan dat dit een probleem zou zijn. Met vriendjes oefende ik middag na middag met sluipen, jagen en natuurlijk het vervaarlijk grommen. Maar hoe kwam ik erbij om zwarte panter te willen worden? Mijn vader oefende niet het beroep van zwarte panter uit en ik had er zeker nog nooit één in het echt gezien.
Wel in een boek van Walt Disney, 'Wonderen der Wildernis'. Het stond bij mijn ouders op de bovenste plank van de boekenkast en als ik het wilde bekijken moest ik mijn moeder vragen om het voor me te pakken. Zij klom dan op een stoel, rekte zich zo ver mogelijk uit en schoof het voorzichtig van de plank. Ik dacht dan steevast 'wacht maar tot ik zwarte panter ben, dan spring ik zo bovenop de kast'.
Gister kwam ik op mijn werk en er was die nacht een patiënt in crisis opgenomen. De nodige informatie werd uitgewisseld en in begaf me naar de separeer. Voorzichtig deed ik de deur open en in de hoek vond ik onze nieuwe patiënt. Hij keek me verwilderd aan en leek zacht tegen me te blazen. Verder reageerde hij niet op mijn vragen. Toen ik terugkwam in de verpleegkamer schoot een collega me aan en zei laconiek: "Sorry, ik ben je vergeten te vertellen dat hij denkt dat hij een zwarte panter is". Verbijsterd liet hij me achter.
Toen ik vanochtend ging kijken hoe het met de man was, zag hij er beter uit. Voordat ik de separeer binnenging, sprak dezelfde collega me aan en zei: "Pas op hoor, vandaag denkt hij dat hij een vrouw met rood haar is!"