Days of the Dante 2008-02-06T22:13:48+01:00 Dante http://shendian.net rationele_rehabilitatie@hotmail.com tag:daysofthedante,2008:daysofthedante Pivot Copyright (c) 2008, Authors of Days of the Dante Maybe sprout wings (6 februari 2008) 2008-01-24T12:12:00+01:00 2008-01-24T12:12:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.26 Een nare droom rukt me uit mijn slaap. Bezweet en rillend sluip ik naar beneden, naar de douche. Onderweg vergeet ik al flarden van het voorspelde onheil. Ik probeer aan fijne dingen te denken terwijl de badkamer zich vult met stoom. De spiegel weerkaatst het licht van de maan en tovert gemêleerde schaduwen op mijn gezicht. Ik knijp mijn ogen toe en probeer sterren te maken van de lichtjes om me heen. Drie dagen later zit ik met de Pelgrim in de zachte stoelen van de lokale bioscoop. Er zijn jaren voorbij gegaan waarin we onze ervaringen over de telefoon moesten delen, maar nu is het zover. We gaan weer samen onze passie beleven. Het begint vriendelijk met een Braziliaanse en daarna een voorzichtige herkenning in een Argentijns verhaal. Dan dimmen de lichten voor de derde keer en slaat de Noorse realiteit keihard toe. In deze asgrauwe wereld verlang ik naar de koortsdroom van de dagen daarvoor, waarin straatlantaarns veranderen in sterren en ik mijn ogen dichtknijp en durf te hopen op vleugels. Als ik mijn ogen weer open komt de Pelgrim lachend aanlopen met vier ferme glazen bier. Troostend slaan de glazen op tafel voor me neer en we toosten op onze tijd samen.



Een nare droom rukt me uit mijn slaap. Bezweet en rillend sluip ik naar beneden, naar de douche. Onderweg vergeet ik al flarden van het voorspelde onheil. Ik probeer aan fijne dingen te denken terwijl de badkamer zich vult met stoom. De spiegel weerkaatst het licht van de maan en tovert gemêleerde schaduwen op mijn gezicht. Ik knijp mijn ogen toe en probeer sterren te maken van de lichtjes om me heen.

Drie dagen later zit ik met de Pelgrim in de zachte stoelen van de lokale bioscoop. Er zijn jaren voorbij gegaan waarin we onze ervaringen over de telefoon moesten delen, maar nu is het zover. We gaan weer samen onze passie beleven. Het begint vriendelijk met een Braziliaanse en daarna een voorzichtige herkenning in een Argentijns verhaal. Dan dimmen de lichten voor de derde keer en slaat de Noorse realiteit keihard toe.

In deze asgrauwe wereld verlang ik naar de koortsdroom van de dagen daarvoor, waarin straatlantaarns veranderen in sterren en ik mijn ogen dichtknijp en durf te hopen op vleugels. Als ik mijn ogen weer open komt de Pelgrim lachend aanlopen met vier ferme glazen bier. Troostend slaan de glazen op tafel voor me neer en we toosten op onze tijd samen. ]]> Dante Cradle of Life (29 november 2007) 2007-11-29T21:42:00+01:00 2007-11-29T21:42:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.25 Ik richt me op en kijk langs mijn knieën naar het duindal dat voor me ligt. Ik moet even weggedommeld zijn. Mijn voeten voelen gloeiend aan. Gelukkig zijn alleen zij tijdens mijn slaap in de zon terecht gekomen. Naast me ligt mijn lief nog te doezelen. In de lege wijnfles hebben de eerste colonne mieren hun intrek genomen. We hadden vandaag moeten werken maar 't ailand leek ons vanaf de andere kant van de dijk te roepen. We hebben de eerste boot genomen. Het voelt wat onwennig hier gehoor aan te geven, wat wordt onderstreept door het besef dat ik anders nooit zo impulsief ben. Er lijkt meer te spelen dan ik op dit moment kan beseffen en de vanzelfsprekendheid waarmee onze lichamen zich zojuist verstrengelden had niets weg van het 'truth or dare' verhaal dat ik op mijn 17de maar al te graag had verteld. Vandaag dringt deze herinnering zich aan me op wanneer ik de vliegtickets boek. Geen moment heb ik getwijfeld of het een goed idee zou zijn. Twee maanden door Oost-Afrika trekken. De dame die me helpt, vertelt me dat het 8 uren vliegen is en vraagt of ik zeker weet of we het zo gaan doen. Ook nu twijfel ik niet dat het ons gaat lukken en dat we met z'n drieën een prachtige tijd tegemoet gaan.



Ik richt me op en kijk langs mijn knieën naar het duindal dat voor me ligt. Ik moet even weggedommeld zijn. Mijn voeten voelen gloeiend aan. Gelukkig zijn alleen zij tijdens mijn slaap in de zon terecht gekomen. Naast me ligt mijn lief nog te doezelen. In de lege wijnfles hebben de eerste colonne mieren hun intrek genomen.

We hadden vandaag moeten werken maar 't ailand leek ons vanaf de andere kant van de dijk te roepen. We hebben de eerste boot genomen. Het voelt wat onwennig hier gehoor aan te geven, wat wordt onderstreept door het besef dat ik anders nooit zo impulsief ben. Er lijkt meer te spelen dan ik op dit moment kan beseffen en de vanzelfsprekendheid waarmee onze lichamen zich zojuist verstrengelden had niets weg van het 'truth or dare' verhaal dat ik op mijn 17de maar al te graag had verteld.

Vandaag dringt deze herinnering zich aan me op wanneer ik de vliegtickets boek. Geen moment heb ik getwijfeld of het een goed idee zou zijn. Twee maanden door Oost-Afrika trekken. De dame die me helpt, vertelt me dat het 8 uren vliegen is en vraagt of ik zeker weet of we het zo gaan doen. Ook nu twijfel ik niet dat het ons gaat lukken en dat we met z'n drieën een prachtige tijd tegemoet gaan. ]]> Dante Still waters (1 november 2007) 2007-11-02T13:15:00+01:00 2007-11-02T13:15:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.24 We zijn al jaren vrienden. In mijn verhalen heette hij de Pelgrim. Ik de Gastheer in de zijne. We visten avondenlang tot de dobber in de avondschemer ten onder ging. Was het koud dan was er altijd wel een lief thuis met een heerlijke stampot en een goed glas whisky. Was het zwoel zomerweer dan doken we er nog even in en fietsten dan druipend naar huis. Nachtenlang praatten we over 'de narcistische bezetting' en vrouwen. We zochten de mooiste foto's en praatten onszelf daarbij naar het dak van het gemeentehuis. Voor onze co-conceptie waren minder woorden nodig. 'We krijgen een kindje' was voldoende om de nachtelijke rust te verbreken en de kikkers in de tuin te doen verstillen. Als we een afspraak maakten, hielden we ons aan ons woord. Het leidde tot wonderschone en barre tochten door knollenvelden en Belgische voorsteden. Mijn telefoon gaat. Ik maak me bekend maar krijg geen reactie. Ik hoor de krakende geluiden van een concert. Dit keer zijn er geen woorden nodig en de tranen rollen over mijn wangen.



We zijn al jaren vrienden. In mijn verhalen heette hij de Pelgrim. Ik de Gastheer in de zijne. We visten avondenlang tot de dobber in de avondschemer ten onder ging. Was het koud dan was er altijd wel een lief thuis met een heerlijke stampot en een goed glas whisky. Was het zwoel zomerweer dan doken we er nog even in en fietsten dan druipend naar huis. Nachtenlang praatten we over 'de narcistische bezetting' en vrouwen. We zochten de mooiste foto's en praatten onszelf daarbij naar het dak van het gemeentehuis. Voor onze co-conceptie waren minder woorden nodig. 'We krijgen een kindje' was voldoende om de nachtelijke rust te verbreken en de kikkers in de tuin te doen verstillen. Als we een afspraak maakten, hielden we ons aan ons woord. Het leidde tot wonderschone en barre tochten door knollenvelden en Belgische voorsteden.

Mijn telefoon gaat. Ik maak me bekend maar krijg geen reactie. Ik hoor de krakende geluiden van een concert. Dit keer zijn er geen woorden nodig en de tranen rollen over mijn wangen. ]]> Dante Geheim (19 september 2004) 2007-11-02T13:13:00+01:00 2007-11-02T13:13:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.22 Het koude zeewater spoelt over mijn voeten. Ik moet acht of negen geweest zijn. De schelpen die voor me liggen glinsteren prachtig en ik fantaseer over de kostbaarheid van het 'parelmoer'. Ik zoek er vijf uit die ik meeneem naar huis. Ik vermoed dat het probleem van de beestjes die er nog in huizen zichzelf wel oplost. Thuis verstop ik ze in een eigengemaakt houten kistje. Het slot heb ik speciaal bij de touwslagerij in de haven gekocht. Overal kan mijn moeder bijkomen, behalve bij de geheimen in dit kistje. Uitdagend zet ik mijn kluisje duidelijk in het zicht terug op de plank. De sleutel stop ik diep in mijn zak. Drie weken lang glijdt de stofdoek van mijn moeder over het kistje. Dan moet ze nieuwsgierig geworden zijn, het geschud en eraan geroken hebben. Is het voor een moeder dan echt ondragelijk om buiten de belevingswereld van haar eigen vlees gesloten te worden? Had ze de stank van een kind dat zichzelf wordt moeten tolereren? Nog altijd heb ik behoefte aan mijn geheimen. Wat het is of voor wie, dat maakt niet uit. Misschien ben ik nog steeds niet helemaal volwassen, probeer ik nog steeds op kinderlijke wijze een plek voor mezelf te creëren. Misschien is mijn grootste geheim nu wel dat ik nog steeds een kind in me heb dat een geheim nodig heeft. Maar ja, dan zou ik het hier niet vertellen.



Het koude zeewater spoelt over mijn voeten. Ik moet acht of negen geweest zijn. De schelpen die voor me liggen glinsteren prachtig en ik fantaseer over de kostbaarheid van het 'parelmoer'. Ik zoek er vijf uit die ik meeneem naar huis. Ik vermoed dat het probleem van de beestjes die er nog in huizen zichzelf wel oplost.

Thuis verstop ik ze in een eigengemaakt houten kistje. Het slot heb ik speciaal bij de touwslagerij in de haven gekocht. Overal kan mijn moeder bijkomen, behalve bij de geheimen in dit kistje. Uitdagend zet ik mijn kluisje duidelijk in het zicht terug op de plank. De sleutel stop ik diep in mijn zak.

Drie weken lang glijdt de stofdoek van mijn moeder over het kistje. Dan moet ze nieuwsgierig geworden zijn, het geschud en eraan geroken hebben. Is het voor een moeder dan echt ondragelijk om buiten de belevingswereld van haar eigen vlees gesloten te worden? Had ze de stank van een kind dat zichzelf wordt moeten tolereren?

Nog altijd heb ik behoefte aan mijn geheimen. Wat het is of voor wie, dat maakt niet uit. Misschien ben ik nog steeds niet helemaal volwassen, probeer ik nog steeds op kinderlijke wijze een plek voor mezelf te creëren. Misschien is mijn grootste geheim nu wel dat ik nog steeds een kind in me heb dat een geheim nodig heeft.

Maar ja, dan zou ik het hier niet vertellen. ]]> Dante 'A sadder and a wiser man' (15 november 2004) 2007-11-02T13:13:00+01:00 2007-11-02T13:13:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.23 Ik richt de katapult, houd mijn adem in en probeer niet te bewegen. Ik tril van spanning wanneer ik het fietsbandrubber aantrek. Eksters zijn gemeen! Ze doden andere dieren zoals jonge konijnen en eten de eieren uit nesten van mooie vogels. Het is goed om deze vogel dood te schieten, bedenk ik me, terwijl ik onder de kersenboom sta en omhoog kijk. Dan schiet het steentje uit de katapult. Toch mijn grote schrik is het raak! De ekster klapwiekt heftig. Dan valt hij voor mijn voeten op de grond en blijft daar stil liggen. Ik wordt bang en het liefst wil ik wegrennen. Plotseling besef ik wat ik heb gedaan. Voorzichtig duw ik met de punt van mijn laars tegen de ekster, die niet reageert. Ik schaam me vreselijk en voor het eerst in mijn leven voel ik wat ik later zal omschrijven als spijt. Ik herinner me dit terwijl ik naar buiten zit te staren. Op mijn schoot ligt 'The Ancient Mariner' van Coleridge. Was deze ekster mijn verboden vrucht, mijn one-way ticket uit het paradijs van de kinderlijke onschuld? En waarom kunnen we als volwassenen dan vaak pas spijt hebben als het resultaat van onze fouten levenloos voor onze voeten ligt?



Ik richt de katapult, houd mijn adem in en probeer niet te bewegen. Ik tril van spanning wanneer ik het fietsbandrubber aantrek.

Eksters zijn gemeen! Ze doden andere dieren zoals jonge konijnen en eten de eieren uit nesten van mooie vogels. Het is goed om deze vogel dood te schieten, bedenk ik me, terwijl ik onder de kersenboom sta en omhoog kijk. Dan schiet het steentje uit de katapult.

Toch mijn grote schrik is het raak! De ekster klapwiekt heftig. Dan valt hij voor mijn voeten op de grond en blijft daar stil liggen. Ik wordt bang en het liefst wil ik wegrennen. Plotseling besef ik wat ik heb gedaan. Voorzichtig duw ik met de punt van mijn laars tegen de ekster, die niet reageert. Ik schaam me vreselijk en voor het eerst in mijn leven voel ik wat ik later zal omschrijven als spijt.

Ik herinner me dit terwijl ik naar buiten zit te staren. Op mijn schoot ligt 'The Ancient Mariner' van Coleridge. Was deze ekster mijn verboden vrucht, mijn one-way ticket uit het paradijs van de kinderlijke onschuld? En waarom kunnen we als volwassenen dan vaak pas spijt hebben als het resultaat van onze fouten levenloos voor onze voeten ligt? ]]> Dante Vakantieliefde (19 augustis 2004) 2007-11-02T13:12:00+01:00 2007-11-02T13:12:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.21 Een wolvin met twee jonge welpen zoekt met gebogen kop beschutting in de kleine kerk. De dikke regendruppels zijn niet langer een reden om zich met haar jongen tussen de poten op te rollen en ze met haar eigen lichaam te beschermen. Ze had ieder willekeurig huis in het dorp kunnen kiezen maar ze houdt van deze plek. Regen sijpelt door het gehavende dak en klettert voor het altaar neer. In de kapel van de heilige Fransiscus vlijt ze zich neer, terwijl haar jongen spelen in het kamertje waar vroeger de eucharistie en andere rituelen werden voorbereid. Er hangen hier veel geuren die ik niet direct thuis kan brengen; de vochtige kalk, sandelhout en een lichte brandlucht. Voorzichtig schuifel ik op de tast de kleine catacombe in. Als mijn ogen aan het duister wennen, zie ik een donkere man geknield liggen voor de resten van Haar, de in ongenade gevallene. Wanneer ik de oude verhalen hoor en de uitwerking zie die ze nog steeds hebben, verlang ik ernaar om de 'pen' weer op te pakken en nieuwe verhalen te schrijven. Maar ja, mijn laptop ligt duizend kilometer verderop en in dit surrealistische landschap met haar uitgedoofde vulkanen zal ik wel geen verbinding kunnen krijgen. Dan zit er niets anders op dan er met mijn lief over te discussiëren of deze schoonheid met haar ontelbare beestjes nu door God of Darwin is geschapen.



Een wolvin met twee jonge welpen zoekt met gebogen kop beschutting in de kleine kerk. De dikke regendruppels zijn niet langer een reden om zich met haar jongen tussen de poten op te rollen en ze met haar eigen lichaam te beschermen. Ze had ieder willekeurig huis in het dorp kunnen kiezen maar ze houdt van deze plek. Regen sijpelt door het gehavende dak en klettert voor het altaar neer. In de kapel van de heilige Fransiscus vlijt ze zich neer, terwijl haar jongen spelen in het kamertje waar vroeger de eucharistie en andere rituelen werden voorbereid.

Er hangen hier veel geuren die ik niet direct thuis kan brengen; de vochtige kalk, sandelhout en een lichte brandlucht. Voorzichtig schuifel ik op de tast de kleine catacombe in. Als mijn ogen aan het duister wennen, zie ik een donkere man geknield liggen voor de resten van Haar, de in ongenade gevallene.

Wanneer ik de oude verhalen hoor en de uitwerking zie die ze nog steeds hebben, verlang ik ernaar om de 'pen' weer op te pakken en nieuwe verhalen te schrijven.
Maar ja, mijn laptop ligt duizend kilometer verderop en in dit surrealistische landschap met haar uitgedoofde vulkanen zal ik wel geen verbinding kunnen krijgen. Dan zit er niets anders op dan er met mijn lief over te discussiëren of deze schoonheid met haar ontelbare beestjes nu door God of Darwin is geschapen. ]]> Dante A perfect day to chase tornado's (11 juli 2004) 2007-11-01T15:59:00+01:00 2007-11-01T15:59:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.19 Ze heeft halflang bruin haar dat in een slordige staart is samengeknoopt. Heldere blauwe ogen kijken me wat hopeloos aan en verraden een latente kwetsbaarheid. Mijn ogen vallen op de glanzende lanugohaartjes op haar borsten. "Reis je van Groningen naar Den Haag? Ik beantwoord bevestigend. "Heb je ook een OV?" "Nee, wel een kortingskaart, maar daarop mag je ook wel met me meereizen." "Mag ik dan ook naast je zitten?" Ik schuif mijn tas onder de bank en ze ploft neer. De trein versnelt zijn vaart weer. Ze heeft een vervelende hoest en vraagt me om een slokje water. Ik vraag haar wat ze heeft gedaan. "Ik heb net mijn eindexamens gehaald en iets te veel feestjes gehad." Ik waarschuw haar voor het virus dat rondwaart en ze verzekert me dat een nacht goed slapen haar er wel weer bovenop helpt. Dit weekend zal ze daar alleen nog niet aan toe komen. Ze gaat op de Parade in Den Haag werken, iets wat ik dit weekend zeker niet mag missen. Dan vertelt ze hoe raar ze het vindt dat ze nu alle vrijheid heeft. Met 6 jaar gymnasium kan ze zelfs dominee worden, voegt ze er ludiek aan toe. Toch wil ze nog niet studeren. Misschien volgend jaar. Moderne kunstgeschiedenis in Londen of New York. Het komende jaar gaat ze in Antwerpen werken. De snelheid van de trein werkt als een tijdmachine. De 10 jaren die tussen ons in staan vervagen en we praten over reizen en over de hoop om op de juiste momenten op de juiste plekken te kunnen zijn. Dan mindert de trein vaart als we Den Haag naderen. De tijdloosheid verdwijnt en het leeftijdsverschil verschijnt weer wanneer ik mezelf haar hoor aanmoedigen dat ze altijd haar eigen weg moet blijven volgen. Als een frisse wervelwind hupt ze voor me de trein uit. Nog even draait ze zich om en bedankt me voor het meerijden. Ik knipoog en laat haar gaan.



Ze heeft halflang bruin haar dat in een slordige staart is samengeknoopt. Heldere blauwe ogen kijken me wat hopeloos aan en verraden een latente kwetsbaarheid. Mijn ogen vallen op de glanzende lanugohaartjes op haar borsten.

"Reis je van Groningen naar Den Haag? Ik beantwoord bevestigend. "Heb je ook een OV?" "Nee, wel een kortingskaart, maar daarop mag je ook wel met me meereizen." "Mag ik dan ook naast je zitten?" Ik schuif mijn tas onder de bank en ze ploft neer. De trein versnelt zijn vaart weer. Ze heeft een vervelende hoest en vraagt me om een slokje water. Ik vraag haar wat ze heeft gedaan.

"Ik heb net mijn eindexamens gehaald en iets te veel feestjes gehad." Ik waarschuw haar voor het virus dat rondwaart en ze verzekert me dat een nacht goed slapen haar er wel weer bovenop helpt. Dit weekend zal ze daar alleen nog niet aan toe komen. Ze gaat op de Parade in Den Haag werken, iets wat ik dit weekend zeker niet mag missen.

Dan vertelt ze hoe raar ze het vindt dat ze nu alle vrijheid heeft. Met 6 jaar gymnasium kan ze zelfs dominee worden, voegt ze er ludiek aan toe. Toch wil ze nog niet studeren. Misschien volgend jaar. Moderne kunstgeschiedenis in Londen of New York. Het komende jaar gaat ze in Antwerpen werken.

De snelheid van de trein werkt als een tijdmachine. De 10 jaren die tussen ons in staan vervagen en we praten over reizen en over de hoop om op de juiste momenten op de juiste plekken te kunnen zijn. Dan mindert de trein vaart als we Den Haag naderen. De tijdloosheid verdwijnt en het leeftijdsverschil verschijnt weer wanneer ik mezelf haar hoor aanmoedigen dat ze altijd haar eigen weg moet blijven volgen.

Als een frisse wervelwind hupt ze voor me de trein uit. Nog even draait ze zich om en bedankt me voor het meerijden. Ik knipoog en laat haar gaan. ]]> Dante Bauerbike (28 juni 2004) 2007-11-01T15:57:00+01:00 2007-11-01T15:57:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.18 Zondagochtend, mijn lief en ik scharrelen gearmd door de ambassadewijk. Bij een bushalte staat hij eenzaam en verlaten met twee platte banden. In eerste instantie gun ik hem geen blik waardig, maar dan valt mijn oog op iets merkwaardigs; het embleempje voorop het spatbord. Is dit de Rolls Royce onder de fietsen? Ik heb in deze nieuwe stad eigenlijk nog een fietsje nodig... Dan kom ik in een tweestrijd. Mijn rechtvaardigheidsgevoel voor stelt me een dramatisch scenario voor. Een oude man die zich onwel voelt worden en hij wil met de bus zo snel mogelijk naar huis. Zijn fiets zet hij tegen de halte en hoopt dat hij niet gestolen wordt. Dan zal hij hem de volgende dag ophalen. Hij stapt in de bus en kijkt nog even achterom. Vertwijfeld kijk ik mijn lief aan. "Je moet het zelf weten schat, maar ik zou het niet doen." Ja, met zulke opmerkingen kan ik niks op zo'n moment! Ik besluit te wachten tot morgenochtend. Als hij er dan nog staat, heeft het zo moeten zijn. De volgende ochtend is het het eerste dat ik doe. Ik ren haast naar de bushalte toe. In de verte zie ik hem nog staan. Gelukkig! Ik pak hem vast alsof ik vanaf dat moment de rechtmatige eigenaar ben. Die avond neem ik hem mee naar het noorden. Dinsdag op mijn werk weet ik niet hoe snel ik de boel moet afronden. Ik spoed me naar huis en samen met de Pelgrim storten we ons op het fietsje. Een nieuwe buitenband, een nieuwe binnenband, een nieuw velglint. Zelfs de fietsenmaker op de hoek krijgt er aardigheid in en geeft ons steeds meer kado. Dan poetsen we het chroom grondig op en zijn beide verliefd.



Zondagochtend, mijn lief en ik scharrelen gearmd door de ambassadewijk.

Bij een bushalte staat hij eenzaam en verlaten met twee platte banden. In eerste instantie gun ik hem geen blik waardig, maar dan valt mijn oog op iets merkwaardigs; het embleempje voorop het spatbord. Is dit de Rolls Royce onder de fietsen?

Ik heb in deze nieuwe stad eigenlijk nog een fietsje nodig... Dan kom ik in een tweestrijd. Mijn rechtvaardigheidsgevoel voor stelt me een dramatisch scenario voor. Een oude man die zich onwel voelt worden en hij wil met de bus zo snel mogelijk naar huis. Zijn fiets zet hij tegen de halte en hoopt dat hij niet gestolen wordt. Dan zal hij hem de volgende dag ophalen. Hij stapt in de bus en kijkt nog even achterom.

Vertwijfeld kijk ik mijn lief aan. "Je moet het zelf weten schat, maar ik zou het niet doen." Ja, met zulke opmerkingen kan ik niks op zo'n moment! Ik besluit te wachten tot morgenochtend. Als hij er dan nog staat, heeft het zo moeten zijn.
De volgende ochtend is het het eerste dat ik doe. Ik ren haast naar de bushalte toe. In de verte zie ik hem nog staan. Gelukkig! Ik pak hem vast alsof ik vanaf dat moment de rechtmatige eigenaar ben. Die avond neem ik hem mee naar het noorden.

Dinsdag op mijn werk weet ik niet hoe snel ik de boel moet afronden. Ik spoed me naar huis en samen met de Pelgrim storten we ons op het fietsje. Een nieuwe buitenband, een nieuwe binnenband, een nieuw velglint. Zelfs de fietsenmaker op de hoek krijgt er aardigheid in en geeft ons steeds meer kado. Dan poetsen we het chroom grondig op en zijn beide verliefd. ]]> Dante Zwoelte (8 juni 2004) 2007-11-01T15:51:00+01:00 2007-11-01T15:51:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.17 Het is warm en klam in het Gasthuis. Normaal houden de dikke muren de warmte wekenlang tegen, maar vandaag heeft de hitte een Blitzkrieg gevoerd en haar plaats in de vertrekken ingenomen. Het is stil in huis. Ik had mijn bed al opgezocht maar kon de slaap niet vatten. Als in een lucide droom hoor ik de muizen hun wilde ronde doen over de zolder. De heilige Gertrudis heeft als beschermheilige haar tweede taak duidelijk verzaakt. Als kind droomde ik vaak dat ik in een vrije val van de trap naar beneden suisde. Meestal landde ik na een sierlijke vlucht zacht met mijn blote voeten op de koele plavuizen beneden. Hoe mis ik nu die koelte, die dromen.



Het is warm en klam in het Gasthuis. Normaal houden de dikke muren de warmte wekenlang tegen, maar vandaag heeft de hitte een Blitzkrieg gevoerd en haar plaats in de vertrekken ingenomen.

Het is stil in huis. Ik had mijn bed al opgezocht maar kon de slaap niet vatten. Als in een lucide droom hoor ik de muizen hun wilde ronde doen over de zolder. De heilige Gertrudis heeft als beschermheilige haar tweede taak duidelijk verzaakt.

Als kind droomde ik vaak dat ik in een vrije val van de trap naar beneden suisde. Meestal landde ik na een sierlijke vlucht zacht met mijn blote voeten op de koele plavuizen beneden.

Hoe mis ik nu die koelte, die dromen. ]]> Dante Voorbij (28 mei 2004) 2007-11-01T15:47:00+01:00 2007-11-01T15:47:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.16 foto: Vryage Vroeger vertelde mijn vader me voor het slapengaan verhalen. Die gingen over Darius. Darius was een jongetje van mijn leeftijd en zijn naam leek zelfs een beetje op de mijne. Darius maakte spannende dingen mee, maar als hij kattenkwaad had uitgespookt moest hij op de blaren zitten. Ik werd groter. Voor het slapengaan moest ik zelf nog maar even wat lezen. Dit ben ik altijd blijven doen. Bij mijn afstuderen kreeg ik van een vriend het boek 'Jongensjaren' van Coetzee met de vermelding: 'Die zijn nu voorbij. Nu ben je een man.' Verbaasd heb ik hem aangekeken. Nu hebben mijn ouders een nieuwe schapendoes die ze Darius hebben genoemd. Toen ik ze vertelde over de verhalen van vroeger zeiden ze dat ze zich die niet konden herinneren. Nu weet ik dat mijn jongensjaren echt voorbij zijn.

foto: Vryage



Vroeger vertelde mijn vader me voor het slapengaan verhalen. Die gingen over Darius. Darius was een jongetje van mijn leeftijd en zijn naam leek zelfs een beetje op de mijne. Darius maakte spannende dingen mee, maar als hij kattenkwaad had uitgespookt moest hij op de blaren zitten.

Ik werd groter. Voor het slapengaan moest ik zelf nog maar even wat lezen. Dit ben ik altijd blijven doen. Bij mijn afstuderen kreeg ik van een vriend het boek 'Jongensjaren' van Coetzee met de vermelding: 'Die zijn nu voorbij. Nu ben je een man.' Verbaasd heb ik hem aangekeken.

Nu hebben mijn ouders een nieuwe schapendoes die ze Darius hebben genoemd. Toen ik ze vertelde over de verhalen van vroeger zeiden ze dat ze zich die niet konden herinneren.

Nu weet ik dat mijn jongensjaren echt voorbij zijn. ]]> Dante Buurvrouw (25 mei 2004) 2007-11-01T15:44:00+01:00 2007-11-01T15:44:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.15 Zaterdags moet er wat in de tuin gebeuren. Dat heb ik van huis uit meegekregen. De drie vette jaren van mijn oleanders zijn voorbij en met een krachtige knip luid ik de drie magere in. Het doet me pijn. Alsof ik ze tijdelijk hun schoonheid ontneem. Maandagochtend. Het is vroeg. Ik vertrek naar mijn werk. De hoftuinvrouw trekt haar laarzen aan en maakt zich op voor een schijnbaar drukke dag. 'Zou je de potten even van de richel willen halen? Vandaag krijgt de tuin een grote beurt.' Ik til de zware potten op en schrik van de krioelende grijze massa die tevoorschijn komt. Voor ik het me realiseer plaats ik mijn voet midden tussen de pissebedden. Weerzin van mijn daad en de gewaarwording die het geeft maakt zich van me meester. Buurvrouw had gelijk toen ze me enkele weken geleden vroeg of ik de potten niet te dicht bij haar deur wilde zetten omdat de pissebedden dan haar huis inkruipen. Met deze gedachte stap ik op de fiets en rijd met een raar gevoel weg. Het is al donker als ik thuiskom. Meneer Mulder loopt in zijn gebruikelijke trage pas naar me toe. 'Heb je het al gehoord? Je buurvrouw is al een paar dagen dood. Ze hebben haar vandaag gevonden. We vermoedden het ergste al toen ze vandaag niet even naar buiten kwam om een praatje te maken met de tuinmannen.' Verward loop ik verder en zie op de richel de dode pissebedden liggen.



Zaterdags moet er wat in de tuin gebeuren. Dat heb ik van huis uit meegekregen. De drie vette jaren van mijn oleanders zijn voorbij en met een krachtige knip luid ik de drie magere in. Het doet me pijn. Alsof ik ze tijdelijk hun schoonheid ontneem.

Maandagochtend. Het is vroeg. Ik vertrek naar mijn werk. De hoftuinvrouw trekt haar laarzen aan en maakt zich op voor een schijnbaar drukke dag. 'Zou je de potten even van de richel willen halen? Vandaag krijgt de tuin een grote beurt.' Ik til de zware potten op en schrik van de krioelende grijze massa die tevoorschijn komt. Voor ik het me realiseer plaats ik mijn voet midden tussen de pissebedden. Weerzin van mijn daad en de gewaarwording die het geeft maakt zich van me meester. Buurvrouw had gelijk toen ze me enkele weken geleden vroeg of ik de potten niet te dicht bij haar deur wilde zetten omdat de pissebedden dan haar huis inkruipen. Met deze gedachte stap ik op de fiets en rijd met een raar gevoel weg.

Het is al donker als ik thuiskom. Meneer Mulder loopt in zijn gebruikelijke trage pas naar me toe. 'Heb je het al gehoord? Je buurvrouw is al een paar dagen dood. Ze hebben haar vandaag gevonden. We vermoedden het ergste al toen ze vandaag niet even naar buiten kwam om een praatje te maken met de tuinmannen.'

Verward loop ik verder en zie op de richel de dode pissebedden liggen. ]]> Dante Hardware (10 mei 2004) 2007-11-01T15:39:00+01:00 2007-11-01T15:39:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.14 Het waren drukke weken. De koningin kwam naar Groningen, wat voor mijn prinses een plekje vrijmaakte in het Haagse. Na een surreële scheiding van onze dierbare spulletjes is ze vorige week bij me uitgetrokken. Nee, Dante is in zijn geheel niet ongelukkig in de liefde, maar verlangens voor de toekomst vragen om de nodige aanpassingen in het heden. Even heb ik dan ook een hartstochtelijke hekel aan mensen die beweren dat je bij de dag moet leven. De dozen blokkeerden een week lang mijn dagelijkse gangetje door het Gasthuis. Nu heb ik weer alle vrijheid, maar soms is het even heel leeg en lijkt de echo beangstigend luidruchtig. Gelukkig bestaan er snelle internetverbindingen en gloednieuwe computers die het leed verzachten, maar de hardware blijft nog altijd twee en een half uur reizen bij mijn bed vandaan.



Het waren drukke weken. De koningin kwam naar Groningen, wat voor mijn prinses een plekje vrijmaakte in het Haagse. Na een surreële scheiding van onze dierbare spulletjes is ze vorige week bij me uitgetrokken.

Nee, Dante is in zijn geheel niet ongelukkig in de liefde, maar verlangens voor de toekomst vragen om de nodige aanpassingen in het heden. Even heb ik dan ook een hartstochtelijke hekel aan mensen die beweren dat je bij de dag moet leven.

De dozen blokkeerden een week lang mijn dagelijkse gangetje door het Gasthuis. Nu heb ik weer alle vrijheid, maar soms is het even heel leeg en lijkt de echo beangstigend luidruchtig.
Gelukkig bestaan er snelle internetverbindingen en gloednieuwe computers die het leed verzachten, maar de hardware blijft nog altijd twee en een half uur reizen bij mijn bed vandaan. ]]> Dante 'k word existentialist (14 april 2004) 2007-11-01T15:35:00+01:00 2007-11-01T15:35:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.13 Vanavond heb ik 'Spring, summer, fall, winter... and spring' gezien. Het was een uitje met ons team en een ieder koos voor zijn eigen film. De anderen gingen naar een Rusische. Ik wilde deze graag zien. Achteraf praatten we over ouder worden, aspiraties bijstellen, dromen hebben en houden, ze loslaten en opnieuw dromen. We nemen vroeg afscheid. Mijn avond voelt nog zo jong. Het ruikt heerlijk buiten en de temperatuur is geruststellend. De rust die ik in de film vond verandert in onrust. De avond is zwoel. Mijn lief reageert niet en slaapt...



Vanavond heb ik 'Spring, summer, fall, winter... and spring' gezien. Het was een uitje met ons team en een ieder koos voor zijn eigen film. De anderen gingen naar een Rusische. Ik wilde deze graag zien.

Achteraf praatten we over ouder worden, aspiraties bijstellen, dromen hebben en houden, ze loslaten en opnieuw dromen.

We nemen vroeg afscheid. Mijn avond voelt nog zo jong. Het ruikt heerlijk buiten en de temperatuur is geruststellend. De rust die ik in de film vond verandert in onrust. De avond is zwoel. Mijn lief reageert niet en slaapt... ]]> Dante Matthëus Passion (11 april 2004) 2007-11-01T15:30:00+01:00 2007-11-01T15:30:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.12 Ze is zeker al in de tachtig. De tijd heeft haar nederig gemaakt en met een gebogen rug zit ze voor me. Wanneer de sopraan haar aria's zingt komt ze voorzichtig in beweging en de rugleuning van haar stoel die zacht kraakt, getuigt van haar kennis van de muziek. Jarenlang heeft zij de prachtige aria's mogen zingen en ieder jaar beleeft ze de weken van zware voorbereiding en momenten van devotie tijdens de uitvoeringen opnieuw. Aus Liebe, Aus Liebe will mein Heiland sterben, Von einer Sünde weiß er nichts. Daß das ewige Verderben Und die Strafe des Gerichts Nicht auf meiner Seele bliebe Naast me zit een mooie jongen en zijn pak doet me vermoeden dat hij uit een goed nest komt. De jaren van opstandigheid en onbezonnenheid zijn voorbij en de tijd is gekomen om nostalgische herinneringen uit zijn jeugd nieuw leven in te blazen. Zijn rol als jonge koorbal begint hij te ontgroeien en hij is gekomen om zich voor te bereiden op de tijd die komen gaat. Langs de weg naar Golgota vraagt hij zich heimelijk af of deze beker aan hem voorbij mag gaan. Steels kruist hij de strofe aan waarvan hij hoopt dat ze hem in moeilijke tijden kracht zal geven. Komm, süßes Kreuz, so will ich sagen, Mein Jesu, gib es immer her! Wird mir mein Leiden einst zu schwer, So hilfst du mir es selber tragen Dan is het stil en valt ze zachte rust, Hij sterft en nog even piept de rugleuning van de stoel voor me wanneer ze haar hoofd eerbiedig buigt. Ik ben hier voor het eerst, maar om me heen zie ik het verleden en de toekomst samenkomen.



Ze is zeker al in de tachtig. De tijd heeft haar nederig gemaakt en met een gebogen rug zit ze voor me. Wanneer de sopraan haar aria's zingt komt ze voorzichtig in beweging en de rugleuning van haar stoel die zacht kraakt, getuigt van haar kennis van de muziek. Jarenlang heeft zij de prachtige aria's mogen zingen en ieder jaar beleeft ze de weken van zware voorbereiding en momenten van devotie tijdens de uitvoeringen opnieuw.

Aus Liebe,
Aus Liebe will mein Heiland sterben,
Von einer Sünde weiß er nichts.
Daß das ewige Verderben
Und die Strafe des Gerichts
Nicht auf meiner Seele bliebe

Naast me zit een mooie jongen en zijn pak doet me vermoeden dat hij uit een goed nest komt. De jaren van opstandigheid en onbezonnenheid zijn voorbij en de tijd is gekomen om nostalgische herinneringen uit zijn jeugd nieuw leven in te blazen. Zijn rol als jonge koorbal begint hij te ontgroeien en hij is gekomen om zich voor te bereiden op de tijd die komen gaat. Langs de weg naar Golgota vraagt hij zich heimelijk af of deze beker aan hem voorbij mag gaan. Steels kruist hij de strofe aan waarvan hij hoopt dat ze hem in moeilijke tijden kracht zal geven.

Komm, süßes Kreuz, so will ich sagen,
Mein Jesu, gib es immer her!
Wird mir mein Leiden einst zu schwer,
So hilfst du mir es selber tragen

Dan is het stil en valt ze zachte rust, Hij sterft en nog even piept de rugleuning van de stoel voor me wanneer ze haar hoofd eerbiedig buigt. Ik ben hier voor het eerst, maar om me heen zie ik het verleden en de toekomst samenkomen. ]]> Dante Sint Gertrudis (17 maart 2004) 2007-11-01T15:09:00+01:00 2007-11-01T15:09:00+01:00 tag:daysofthedante,2008:daysofthedante.11 Vanavond, op de avond van de sterfdag (659 AD) van de heilige Gertrudis, komt de hele hofhouding bij elkaar. Omdat ons hofje in de 15de eeuw is gebouwd als (tijdelijke) rustplaats voor pelgrims werd het naar haar vernoemd, patrones van de reizigers. Als jongste telg kijk ik wat schichtig de statige oude eetzaal rond. De gemiddelde leeftijd van het gezelschap ligt ver boven de 65. Waar zal ik gaan zitten? Ik besluit naast de oudste (89) en eerbiedwaardigste (driedelig pak) van het gezelschap plaats te nemen. Meneer Botje kijkt me vriendelijk aan en knikt even. Onze hofhistoricus vertelt aan de hand van enkele dia's over de heilige Gertrudis, het reliek in de Martinikerk en over pelgrimeren. Na afloop is er een drankje en ik schenk meneer Botje een glas rode wijn in. Hij verklapt me dat hij eigenlijk hiervoor gekomen is. Dan begint hij te vertellen hoe deze week iemand bij hem langs kwam om de traplift van de vorige bewoner eruit te slopen. Meneer was immer toch nog goed ter been. Hoe hij vervolgens de naam des Heeren had aangeroepen en dat dit deze keer niet uit devotie was. Hij vertelt over hoe hij onlangs een dief in zijn huis betrapte, die er eigenhandig uitgegooide en hoe een vrouwelijke 'brigadier' hem slachtofferhulp aanbood en hij hier alleen belang bij had wanneer dit betekende dat zij de nacht met hem zou doorbrengen. Hij gaat door over Italiaanse Lambourgini revolvers en opgeruimde NSB-ers. Dan sluit hij af met het verhaal hoe hij samen met zijn broer naar Casino de Paris ging en waar 24 dames (lees: 48 borsten) hem teveel werden. Na deze verhalen ziet hij mijn gelukzalige glimlach. Hij vertrouwt me toe dat hij aan de Senioren Academie is begonnen met een lessencyclus 'Autobiografisch schrijven' en ik denk bij mezelf: meneer Botje moet een eigen weblog hebben.



Vanavond, op de avond van de sterfdag (659 AD) van de heilige Gertrudis, komt de hele hofhouding bij elkaar. Omdat ons hofje in de 15de eeuw is gebouwd als (tijdelijke) rustplaats voor pelgrims werd het naar haar vernoemd, patrones van de reizigers.

Als jongste telg kijk ik wat schichtig de statige oude eetzaal rond. De gemiddelde leeftijd van het gezelschap ligt ver boven de 65. Waar zal ik gaan zitten? Ik besluit naast de oudste (89) en eerbiedwaardigste (driedelig pak) van het gezelschap plaats te nemen. Meneer Botje kijkt me vriendelijk aan en knikt even.

Onze hofhistoricus vertelt aan de hand van enkele dia's over de heilige Gertrudis, het reliek in de Martinikerk en over pelgrimeren. Na afloop is er een drankje en ik schenk meneer Botje een glas rode wijn in. Hij verklapt me dat hij eigenlijk hiervoor gekomen is.

Dan begint hij te vertellen hoe deze week iemand bij hem langs kwam om de traplift van de vorige bewoner eruit te slopen. Meneer was immer toch nog goed ter been. Hoe hij vervolgens de naam des Heeren had aangeroepen en dat dit deze keer niet uit devotie was. Hij vertelt over hoe hij onlangs een dief in zijn huis betrapte, die er eigenhandig uitgegooide en hoe een vrouwelijke 'brigadier' hem slachtofferhulp aanbood en hij hier alleen belang bij had wanneer dit betekende dat zij de nacht met hem zou doorbrengen. Hij gaat door over Italiaanse Lambourgini revolvers en opgeruimde NSB-ers. Dan sluit hij af met het verhaal hoe hij samen met zijn broer naar Casino de Paris ging en waar 24 dames (lees: 48 borsten) hem teveel werden.

Na deze verhalen ziet hij mijn gelukzalige glimlach. Hij vertrouwt me toe dat hij aan de Senioren Academie is begonnen met een lessencyclus 'Autobiografisch schrijven' en ik denk bij mezelf: meneer Botje moet een eigen weblog hebben. ]]> Dante